Kláruðum loksins skólann á föstudaginn...voru allir að kexa á þessum viðbjóði.....hittumst nokkur á ströndinni um 4 og vorum langt fram á kvöld.....bara næs með bjór og huggulegheit....ákvað að henda hérna smá mynd af skutlunum í bekknum....var bara gaman hjá okkur :)

Bardagi uppá líf og dauða

 Taxi! Maður fékk bara New York fílinginn, taxarnir í röðum fyrir utan, allir að sjálfsögðu tilbúnir að taka uppí tvær gullfallegar stúlkur, eða okkur fannst það allavega, höfum eflaust litið út eins og hræ með bauga niður að rassi. - “Hola! Carrer de Martí, por favor, número quince” Vóóó, þetta bara kom, höfum verið svo duglegar að lesa túristabækurnar greinilega eða bara ennþá fullar, maður verður alltaf svo djéskoti sleipur í útlenskunum með honum bakkusi[1].Vorum mættar galvaskar í leigumiðlunina, fengum lykilinn að slotinu og strunsuðum af stað, gátum ekki beðið eftir “the moment of truth”, voru myndirnar á netinu að ljúga eða ekki dudududuuu?! Opnuðum hurðina, löbbuðum inn, gömul íbúð, flottur stíll, tókum túrinn, vorum frekar sáttar, kinkandi kolli og segjandi aha, ekkert svo slæmt. Hlín alveg að missa sig yfir einhverjum ljótum stól í stofunni sem henni fannst GEÐVEIKUR og ég labbaði betur um, ákvað að kíkja aðeins á eldhúsið, þreifa á veggnum til að finna slökkvarann og strýk eitthvað, shit...náði að kveikja á endanum, kannski ekki svo gott þar sem ég sé eitthvað á lífi, fékk verk í vinstri handlegg, panikaði og hljóp fram öskrandi, biðjandi Hlín um að drepa ófreskjuna inní eldhúsi, ekki besta manneskja í þeim málum, hún trompaðist (þá rann það upp fyrir mér að önnur okkar hefði kannski þurft að vera pödduvön).Báðar í paranojukasti, hlupum við inní stofu, og hvað áttum við að gera? Bíða í nokkur ár þangað til dýrið léti lífið, vera hugrakkar eða hringja í nineoneone[2]? Mig langaði helst að grenja en nei, verkurinn í vinstri handleggnum var að jafna sig, labbaði til baka vopnuð einhverri huge bók, djöf...fokking...helvítis...andsk....shittafokk...djíses....deyðu! deyðu! Deyðu!, Hlín alveg öskrandi úr hlátri og ég stóð uppi sem sigurvegari í þessari miklu baráttu, finnst ég geta allt eftir þetta fyrsta kvöld mitt í Barcelona.Vorum að vakna og einhverra hluta vegna er klukkan orðin þrjú og við búnar að sofa allt of lengi miðað við planið, fokkit, komum okkur á lappir og skönnuðum pleisið, Ikealisti dauðans fæddist við rúntinn og við skunduðum í Ikea, ætluðum sko heldur betur að ljúka þessu af á nóinu. Tekin var ein karfa, kaupikaupikaupi, klukkan tifaði, *vá, oh! þetta er ógó sniðugt fyrir sokkana mína og dí, sætur lampi*, alveg merkilegt að við Hlín höfum fundið hvor aðra, ég hélt nefnilega að ég væri sú eina á virkilega stórum radíús sem diggaði Ikea ennnnn neeeeei, það eru víst til fleiri svona. Heyrum eitthvað raus á spænsku í hátalarakerfinu, komnar með aðra kerru, allir eitthvað að drífa sig, frábært, samkvæmt okkar bestu vitund var verið að loka, við náðum að vera í Ikea í rúmar 5 klukkustundir, geri aðrir betur!Skunduðum út með fullar kerrur, fleiri poka, heilt rúm og skrifborðsplötu, jæja, hver ætlar að keyra okkur heim? Við vorum með 2 númer til að hringja í, reyndum bæði, annar dúddinn talaði spænsku og skellti bara á, hinn dúddinn var uppbókaður, að sjálfsögðu! Þvílíkir hálfvitar vorum við, afhverju drulluðumst við ekki bara til að hringja fyrir inngönguna í Ikea?! Æj..frábært, föstudagskvöld, strandaglópar í Ikea in the middle of nowhere, enginn heilvita taxadræver vildi fá okkur í bílinn sinn, ákváðum nú samt að panta leigubíl, vorum svo útséðar að skipta dótinu í tvennt og þá myndi þetta nú reddast. Taxinn mættur, skottið fyllt, “nonono”...okey...bannað að sitja frammí, Hlín hentist inní aftursætið og inn á eftir henni kom þessi þrususkrifborðsplata, “Dónde quieres?”[3] segir taxadreiverinn, hún segir honum það og Hlín brunar í burtu og ég er ein eftir og ætla að reyna að hóa í annan taxa þegar mér er litið á ljósastaurinn við hliðina á mér, Transporter tel:xxxxxxxxxxxx, fór aðeins að virða þetta fyrir mér *Hvert þó í hoppandi*, þessir helvítis miðar voru á hverjum einasta ljósastaur, flutningabílstjórar að bjóða sína þjónustu fyrir Ikeamissurum, shit....fór næstum að grenja úr pirringi, alveg týpiskt. Loksins kom leigubíllinn og um ellefu var allt komið í hús og við dauðar. Sórum eið að fara ekki í Ikea fyrr en í næsta lífi.  

nýr strengur.. samt ekki strengur,, meira svona dömubindi með
streng upp í bossa og helst víst á sínum stað!

Eins ósmekklegt og þetta er eitthvað, þá finnst mér þetta sniðugt!

Flott fyrir þrönga kjóla og buxur.. held að það sé samt over the top að vera í þessu á ströndinni eins og þeir benda á að sé líka möguleiki..

...ég er samt ennþá að reyna að finna út hvernig í ósköpunum þetta á að geta haldist uppi!.. þvílík tækni.. hmmm :)

(upprunalegur linkur : http://www.c-string.co.uk/)

Afhverju ekki báðar ?

 

- “Já takk, ætli ég skelli mér ekki bara á Cosmopolitan”

- “Jii Aþena, ég sver það, þetta verður æði í Barce, við verðum eins og gellurnar í Sex and the City”.

 

Við kláruðum drykkina og réðumst á fríhöfnina með vasana fulla af “aðeins í neyð” peningum frá pabba. Nýja ilmvatnið frá Söruh Jessicu Parker, halda sig í stílnum, gloss frá Dior, skugga frá Mac, úff þvílíkar bombur sem við stefndum á að verða! Allt voru þetta að sjálfsögðu nauðsynjar fyrir Barcelona, við vorum ekta íslenskar valkyrjur sem ætluðu sko ekki að vera eitthvað out of style. Við borðum þá bara minna, þá höfum við algjörlega efni á þessu, nema náttúrulega sushi, það er svo stylish núna, má ekki sleppa að borða það, hrár fiskur, hvað er samt málið, á Íslandi eldar maður fiskinn?!

Ég var rifin úr þessum þungu þönkum við það að Hlín gargaði á mig, “eigum við að taka bæði Tópas og Ópal eða bara annað?” Hvað var hún að hugsa, auðvitað bæði kona, við verðum að geta hresst litlu Spánverjana aðeins við og sýna þeim hvernig við víkingarnir gerum þetta.

Við vorum sestar upp í vél borðandi baquette á 500 kall í boði Iceland Express, lesandi Vouge, með i-podinn í eyrunum, þegar okkur var litið til hvor annarrar, og gátum ekki varist það að kafna úr hlátri, þvílíkar steríótýpur. Ferðinni var heitið til London þar sem Easy-Jet tók við okkur og átti þá að koma okkur þaðan á leiðarenda. Þetta var daginn sem einhverjar hótanir voru um að sprengja upp flugvellina og því var eftirlit í algjöru hámarki. Við máttum ekki taka neinar töskur með okkur inn í vél, engan vökva, ekki einu sinni túrtappa! Röltandi um Stansted með litla plastpoka með pössunum okkar og visa kortum, æi veit það ekki, einhvern veginn tapaðist sjarminn, og glansinn úr Vouge sem við vorum farnar að lifa okkur í, fylgdi blaðinu ofan í tösku.

Eftir of nána leit, að mínu mati, þreif og þukl milli brjósta og pælingar um það hvort við vorum ekki örugglega heiðarlegir íslenskir borgarar en ekki hryðjuverkamenn í dulergervi með spengjuefnafyllta smokka í rassinum, var okkur hleypt í gegn. Gengum að hliðinu okkar og glæsilegar fréttir, 4 tíma seinkun! Vopnaðar Visa kortunum réðumst við á barinn, ætluðum sko ekki að láta eitthvað svona smáatriði stoppa okkur og pöntuðum okkur Cosmó og blótuðum því að hafa ekki fengið að vera með Tópasinn í handfarangri.

Það var víst full vél til Barce og allir með sömu hugmyndir og við, bara hella í sig takk fyrir, enda algjörlega ástæðulaust að láta svona líka fínan bar eiga sig. Eins og sannar íslenskar meyjar þá fannst okkur ráð að þjappa hópinn meira saman og fórum að bjóða sígó og spjall.           Við kynntumst fullt af fólki þar á meðal 3 hommum sem áttu eftir að gera ævintýrið í Barce ógleymanlegt, vissum það að sjálfsögðu ekki þarna samt.

Það voru Joe og Matthew frá Englandi, fleiming frændur, með vott af anó[1] og Duarte, strákur frá Portúgal sem var á fullu að reyna við Matthew. Biðin var farin að verða óeðlilega löng og þá loksins kom tilkynning:

 

“The flight key nine two four ó nine to Barcelona airport has been canceled, you are please asked to go to the front desk for furter informations. We apoligise for the inconvenience”!

 

Svo var þetta endurtekið svona tuttugu sinnum í hátölurunum svo að allir yrðu örugglega geðveikir. Við orðnar rúmlega tipsy fórum í Pollíönnuleik og sáum fyrir okkur svítu með opnum mini bar, 10 stælta karlmenn dansandi í kringum okkur matandi okkur á jarðarberjum og kampavíni og glæsilegt morgunverðarhlaðborð fyrir næsta dag. Þetta var nú kannski ekki alveg eins gott og við höfðum vonað, en þó, við fengum herbergi og mini bar, reyndar alls ekki frían en þar sem að biðin hafði verið svona löng vorum við vissar um að pabbi hugsaði um þetta sem neyðarstund og við réðumst á hann.

Skiptum um föt og settum á okkur andlitin, við vorum sko alls engar enskar junkur eða gamalmenni á leið í “hlaða batterýin” ferð, heldur Íslenskar fegurðardísir með aðeins of mikið í stóru tánni. Með þessa hugmynd í kollinum stefndum við á bar hótelsins þar sem fleiri þreyttir ferðalangar voru einnig byrjaðir að garga á barþjóninn.

Eftir miklar umræður við hommana um tísku og lúbrikant, var áfengismagnið farið að hafa áhrif á tónlistarval staðarins, I-podinn var tengdur við græjurnar og við Hlín náðum allstórum hóp út á dansgólf. Í miðju Y.M.C.A. kemur til mín maður sem var ekki hluti af áhöfninni og fer að dansa við mig. Hann var nauðasköllóttur í skyrtu sem hefði betur átt heima uppí hillu í “Góða Hirðinum”, andfúll með frekar sterka svitalykt.

 

- “So what is your name babe?” (hálfhneiksluð yfir því að honum hafi dottið það í hug að ég myndi nokkurntíman hafa áhuga, í bland við aðdáun af þori og sjálfstrausti mannsins svara ég..)

- “My name is miss Aþena, and I am an Icelandic viking with way to much millíbör in my blood! And you are?”

- “I am Jason, how old are you my dear viking?”

- “I am 22 mister Jason, how about you?”

- “I am 45, very nice to meet you!”

- “Oh yes, well eh, thank you, you to I think.”

 

Aldurinn sló mig ekki eingöngu útaf laginu heldur í miðju Y-inu sé ég það að hann er ekki að dansa með og ákveð það að svona eigi nú ekki að komast upp með og ætla mér að kenna honum rútínuna. Ég er við það að fara að hefja kennslu þegar Joe gargar á mig, ég lít við og sé strákana í kasti. “Hvað?” spyr ég með handahreyfingum, og Joe gerir merki sem skýrði sig sjálft þegar ég leit aftur á manninn.

Greyið 45 ára gamli Jason var hálf handalaus og dansaði nú í miklum fýling. Góða Hirðisins skyrtan var búin að losna en hann lét það nú ekki stoppa sig og sveiflaði bara tómri erminni í takt við laglínur “The Village People”.

Hlín var einnig búin að taka eftir þessu og eins full og hún var hrundi hún nú í gólfið af hlátri. Ég hafði ekki hugmynd um það hvernig ég ætti eiginlega að höndla þetta, hér varð ekki beint stokkið upp í leigubíl án þess að segja nokkuð. Ég reyndi að halda áfram að dansa bara og láta sem minnst á því bera hvað mér fyndist þetta sérstakt.

- “Aþena, þvílík snilld í gær, þessi ferð okkar byrjar vægast sagt skautlega! Ég hélt ég myndi pissa á mig þegar ég sá ykkur þarna dansandi! Áttu líka tannkrem, djöf hvað ég er úldin?! Á fætur gamla, morgunmaturinn bíður niðri!”

Ég settist brösuglega upp, drakk heilt glas af vatni í einum teig og tók 2 B-vítamín og Parkodín.

Eftir að hafa ráðist allvel á morgunverðarhlaðborðið í boði Easy-Jet fórum við með rútu út á völl aftur og í þetta skiptið komumst við í loftið, aðeins 28 tímum seinna en áætlað var.

Stuttu síðar var lent á Barcelona Airport þar sem ævintýri næstu 3ggja ára var við það að hefjast.

Hér kemur sagan af "nice" þjófnum.......


....Skelltum okkur niður í bæ að taka myndir af graffiti fyrir Aesthetics tímann okkar, endalaust gott veður og eftir langan göngutur ákvaðum við að henda okkur heim....búnar að labba fjandans nóg.....tókum lestina frá ströndinni sem þýðir að hún var beyond full.....ógeðslega mikið af fólki...sveittu og fínu....

Var með sona magatösku...sem þýðir að taskan var actually framaná mér...í fokking klofinu á mér.....stóðum í lestinni...frekar erftitt að halda jafnvægi og ekkert rosalega góð lykt í vagninum.....fólk með hendur uppi loft og allt látið gossa.....

...voru 2 eða 3 menn fyrir aftan mig....ég semsagt sneri baki í þá.....og þeir voru eitthvað pirraðir að ég var fyrir hurðinni (nota bene...lestin var enn á ferð...hafði fjandi nógan tíma til að færa mig)...en þeim lá eitthvað á að gera sig tílbúna til að komast út..einn sona ýtti í mig eða rakst í mig og ég bara eitthvað pirraðist yfir því....

.....gat sósum lítið sagt...."PORQUE MARIA?"


....og þeir fara út og allt í góðu....lestin stoppaði í sona hálfa mínútu og rétt áður en hurðin lokaðist á þessu stoppi kemur einn kallana og réttir mér veskið mitt.....ég náttúrlega eins og hálfviti og með geislabaug af spurningamerkjum......hugsandi: "hmmm....fokk hlýt að hafa misst veskið...æj indæll kall að rétta mér það...."...

Tjekkaði hvort að klofpungurinn minn væri opinn og sææææælll....lok lok og læs....og aftur hugsað: "FOKKING kallinn rændi mig".......miklar umræður hófust.....og miklar pælingar hvernig í ANDSKOTANUM hann hafi farið að þessu þar sem ég sner að Kötlu og var með peysu yfir pungnum....

..undur og stórmerki....í þesssu dramasjokki opnaði ég veskið til að tjékka hvort actually eitthvað væri í því....og já fínt.......öll kort voru og eina sem vantaði voru skitnar 3 evrur.....

....ÆJJJJ GREYIÐ kallinn.....fékk ekki einu sinni uppí McDonaldsmáltíð....SVEKKJANDI.....múahha.....

...en hversu yndislegur maður að skila veskinu.....er að segja ykkur að einhver hefði nú bara orðið ÚBERpirraður yfir að fá bara 3 evrur og hent fokking veskinu
en NEI.....kjallinn skilaði vjeskinu.....

..gott að lenda í góðu bófunum ef maður þarf að lenda í þessu á annað borð...

jæja....sagan búin

OVER AND OUT

Eddie

Þegar konur eldast.
Grein eftir Jón Jónsson

Það er mikilvægt fyrir karlmenn að muna, að eftir því sem konur eldast verður erfiðara fyrir þær að halda sömu gæðum í húsverkunum og þegar þær voru ungar. Þegar þú tekur eftir þessu, reyndu ekki að æpa á hana. Sumar konur eru ofurviðkvæmar, og það er ekkert verra til en ofurviðkvæm kona.

Ég heiti Jón. Ég ætla að segja ykkur hvernig ég tókst á við þetta ástand varðandi konuna mína – hana Siggu. Þegar ég settist í helgan stein fyrir nokkrum árum, þurfti Sigga auðvitað að fá sér heildagsvinnu meðfram hlutastarfinu, bæði til þess að auka tekjur heimilisins og halda sparnaði okkar hjóna gangandi. Fljótlega eftir að hún fór að vinna tók ég þó eftir að aldurinn fór að sjást á henni.

Ég kem venjulega heim úr golfi á sama tíma og hún kemur heim úr vinnunni. Þó hún viti hvað ég er svangur, þá þarf hún næstum alltaf að hvíla sig í hálftíma áður en hún fer að elda matinn. Ég æpi þó ekki á hana. Í staðinn segi ég henni að taka þann tíma sem hún þarf og vekja mig bara þegar maturinn er kominn á borðið. Ég borða venjulega hádegismat í “Heiðursmannagrillinu” í klúbbhúsinu þannig að það er auðvitað ekkert á dagskránni að fara út að borða.

Áður fyrr var Sigga vön að vaska upp um leið og við vorum búin að borða. Nú er hinsvegar ekkert óvenjulegt að það bíði jafnvel í nokkra tíma. Ég geri það sem ég get með því að minna hana á það á nærgætinn hátt að diskarnir þvoi sig ekki sjálfir. Ég veit að hún kann að meta þetta, þar sem það virðist hvetja hana til að klára uppvaskið áður en hún fer að sofa.

Annað einkenni öldrunar er kvörtunaráráttan held ég. Til dæmis heldur hún því fram að það sé erfitt að finna tíma til að greiða reikningana í matartímanum. En strákar, við lofuðum að standa með þeim í blíðu og stríðu, svo ég brosi bara og býð fram hvatningu. Ég segi henni bara að dreifa þessu á tvo til þrjá daga. Þannig þarf hún ekki að flýta sér eins mikið. Ég minni hana líka á að þótt hún missi af matartímanum af og til sé það allt í lagi ( þið vitið hvað ég meina ). Mér finnst reyndar nærgætni einn af mínum betri kostum.

Þegar hún vinnur einfaldari verkefni, virðist hún halda að hún þurfi fleiri hvíldarstundir. Hún varð til dæmis að taka pásu þegar hún var einungis hálfnuð með að slá blettinn. Ég reyni að vera ekki með uppistand. Ég er sanngjarn maður. Ég segi henni að útbúa sér stórt glas af nýpressuðum köldum appelsínusafa og setjast í smástund. Og þar sem hún er að gera þetta, bið ég hana að blanda einn fyrir mig í leiðinni.

Ég veit að væntanlega lít ég út eins og dýrlingur vegna þess hvernig ég styð hana Siggu mína. Það er ekkert auðvelt að sýna svona mikla tillitssemi. Mörgum karlmönnum finnst það erfitt. Og mörgum finnst það alveg ómögulegt ! Það veit enginn betur en ég hversu pirrandi konur verða þegar þær eldast.

En strákar, ef þið hafið lært það af þessarri grein að vera nærgætnari og minna gagnrýnir á konurnar ykkar sem eru að eldast – lít ég svo á að þetta hafi verið þess virði að setja á blað. Við megum ekki gleyma því að við fæddumst á þessa jörð til hjálpa hver öðrum.

Kveðja,
Jón Jónsson

Athugasemd ritstjóra:

Jón Jónsson lést skyndilega þann 27. maí sl. af blæðingum í endaþarmi. Samkvæmt lögregluskýrslu fannst Calloway extra löng 50 tommu Big Bertha golfkylfa á kafi í rassgatinu á honum, þannig að aðeins stóðu tíu cm af handfanginu út, og við hliðina var sleggja.

Sigríður konan hans var handtekin og ákærð fyrir morðið. Kviðdómurinn sem eingöngu var skipaður konum var 15 mínútur að komast að niðurstöðu sem var þessi: Við föllumst á það sem fram kemur í vörn Sigríðar að Jón hafi einhvern veginn, án þess að gera sér grein fyrir því, sest ofan á eigin golfkylfu.

- “Hæ hæ Aþena, long time long time ha”!

- “Hmm já einmitt, hæ Andri” (aulaglott og aulahrollur)

- “Hva, hvað er að frétta af þér annars, ég hef ekki heyrt í þér síðan þarna um kvöldið..” (hálfreiður á svipinn horfði hann á mig).

- *Fokk* “já ég veit, hmmm hey þetta er vinkona mín Hlín, við erum að flytja til Barcelona eftir 2 mánuði”. (Og hættu nú yfirheyringunum slefsturtus).

- “Hæ hæ Hlín, vá Barcelona, spennandi”! (kom með svona “eins og mér sé ekki skítsama” glott).

- “Hæ hæ, já Barcelona, ekkert smá spennó, hey Andri segðu mér, hver er vinur þinn þarna”. (Hlín benti á herra fallegan og ég reyndi að vera ógó kúl og sveiflaði hárinu og setti smá stút á munninn, sannleika sagt hef ég örugglega litið út eins og Strútur á fengitíma, glötuð).

- “Hmm þetta er Baltasar, kallaður Balti. (vissi það, herra Balti bjútífúl dömur mínar og herrar, er ég búin að finna herra fullkominn?!).   

Strákarnir settust hjá okkur og pöntuðu nýja drykki. Þetta hefði verið svo fullkomið ef Andri hefði ekki endilega þurft að vera þarna, því þrátt fyrir það að ég flúði þarna í den, fannst mér hann sýna mér óþarflega mikinn áhuga og settist hjá mér og sagði Balta bjútí að setjast hjá Hlín, enda hélt hann að það væri hún sem hefði áhugann. Djöfuls djöfull, Balti hélt það auðvitað líka og fannst ég og Andri eitthvað eiga að vera saman, kannski ekki “herra réttur” ef hann getur ekki lesið “bjargaðu mér út örmum þessa fífls og kysstu mig djúpum kossi og segðu mér frá öllum peningunum sem þú ert búinn að safna fyrir mig, í töskur og skó”- svipinn sem ég var á fullu að gefa honum! Ég fann eitthvað strjúka mig um bakið sem færði sig hratt niður að rassi, já nei vinur, það fer ekkert slef þangað líka sko! Neyðarfundur með Hlín á lettinu[1], ég gaf henni svipinn og hún kinkaði kolli, stóð upp og elti mig.

Við ákváðum það að vera bara kúl með þetta, hún var ekkert skotin enda eiginlega að kveðja einhvern hálfpartinn kæró, áður en hún færi út. Ég átti bara að dissa Andra og sýna Baltasar meiri athygli, sleifla hárinu aðeins meira, bæta á glossinn og setja meiri stút á munninn, nú átti að nota allar aðferðirnar. Þegar við komum aftur að borðinu þá sáum við að þeir voru í djúpum umræðum sem hættu um leið og við komum, karlmenn! I wonder um hvað það hafi nú eiginlega verið!

Andri fékk þá fáranlegu hugmynd að leggja hendina utan um mig, ég var í miðri hársveiflu með stút á munninn að bæta á glossið og þetta endaði auðvitað með því að hann náði að klessa hárið svo það festist allt í glossinu og ég leit út eins og apamaður, hárug á framan! *Jesús, give me a break skilurðu, ég er að reyna að vera svakaleg tútta hérna*! Hlín gat ekki annað en hlegið þegar hún sá mig eins og fífl, reynandi að taka hárin frá, jú það er satt þetta var ansi skondið. Pöntuðum okkur Tópasskot og svo hentum við Hlín okkur á dansgólfið. Nú var planið að heilla með rassasveiflum og upp með hendur töktum, í bland við kynferðislega æsandi augngot.

Viti menn, ég held ég sé ekki svo glötuð eftir allt, Balti gekk að mér út á gólf og tók laust í hendina og hvíslaði, “hittu mig fyrir framan eftir 10”. Hjartað tók stopp í brot úr sek og ég leitaði að Hlín, hún hafði fundið einhverjar vinkonur og ég gaf henni “hringi í þig” hreyfinguna, hún brosti bara og veifaði og fór að montast um Barce, skiljanlega!
Þegar út var komið með jakkann og hálfþornað glossið sá ég Balta bíða handan við hornið, hmm svo það er svona sem hann vill leika, á ég að elta hann?! Ég reyndi að vera eins kúl og ég gat, rótaði eitthvað aðeins í töskunni eins og ég væri með mun mikilvægari plön en að elta herra fullkominn, vinsæla opnaði símann og þóttist vera að skoða öll sms-in sem höfðu borist, svo reisti ég mig við og gekk yfir götuna til hans sveiflandi mjöðmunum frá einni hliðinni til annarrar eins ótrúlega girnileg og ég gat verið. Klikkið í hælunum magnaðist og bergmálaði um götuna, mér fannst þetta gerast í slówmó, ég leit til hliðar og horfði svo beint í augun á honum það sem eftir var leiðar.
Þetta hefði verið góð byrjun í Tarantino kvikmynd, hann horfði á mig frá hvítu stígvélunum og upp. Ég var komin alveg að honum og segi djúpri æsandi röddu “hvað get ég gert fyrir þig segirðu?”. - “Hey sæta, ég var að hugsa bara, hvað er málið með Hlín segirðu, ég meina er hún á föstu eða eitthvað svolleiðis?” Ojjj ég missti andlitið, afhverju er þetta alltaf svona, ég leit við og sá Andra hálfasnalegan horfa á okkur og Balti vinkaði bara og beið svo eftir svari frá mér. Ég hélt ég myndi æla, þetta var líf mitt í hnotskurn, ég ákvað að ganga bara í burtu, reyndi að halda sjálfsvirðingunni og kúlinu, sló hárinu til og stökk upp í næsta leigubíl.

Knússi bróðir að fara á kostum!
endalaust fyndið, takið ykkur tíma, spendið hálftíma í þetta rugl, sérstaklega víðóingar, þið kannist við nokkur kennaradýrin sem koma fram!

Þetta er vel þess virði!

http://www.youtube.com/watch?v=EDCPnXOIVts

æi fannst þetta svo sniðug hugmynd að ég ákvað að deila þessu með ykkur

Þetta er veitingarstaður sem er staðsettur í London og líka í París víst, og ég heild þeim fari fjölgandi um Evrópu.

Basically þá er conceptið að borða í blindu.
Matsalurinn er í algjöru myrkri sem þýðir að þar sem eitt skynfærið er orðið takmarkað þá eykst annað: bragð verður sterkara og lyktarskynið einnig.
Þjónarnir eru allir blindir, svo þeir eru vanir því að ganga á milli borðanna.

Finnst þetta algjör brilli!



http://www.danslenoir.com/london/

Kveðja Miss K